Stały wzrost demograficzny od zakończenia wojny w latach siedem- I zajścia dziesiątych postawił po raz pierwszy przed władzami peerelowskimi problem zatrudnienia. Sięgnięto po rozwiązania pomnażające etaty pracy w zakładach i fabrykach, nie licząc się zupełnie z realnym rachunkiem ekonomicznym. Trwającą od 1974 r. politykę coraz częściej poddawali krytyce partyjni specjaliści, a popularność Gierka poczęła maleć w za¬wrotnym tempie. By osłabić władzę lokalnych szefów PZPR, w 1975 r. wprowadzono reformę administracyjną kraju. Zamiast 17 dotychczaso¬wych województw, ogromnych pod względem terytorialnym, utworzono 49 mniejszych. Pierwszy sygnał o załamaniu pojawił się w 1976 r., kiedy premier Jaroszewicz przedstawił w sejmie propozycje podwyżki cen mięsa i cukru. Po ogłoszeniu tego projektu doszło do kolejnych zamie¬szek i wystąpień robotniczych w Radomiu, Ursusie i Płocku. Tym razem jednak władze nie zastosowały metod z lat 1956 i 1970. Milicja Obywa¬telska spacyfikowała strajki przy użyciu pałek, po broń palną nie sięgnię¬to. Po stłumieniu wystąpień nastąpiły represje przywódców i aktywnych uczestników manifestacji.
