Kiedy w marcu 1956 r. zmarł w Moskwie Bolesław Bierut, na VI Ple- I podziały num KC PZPR na jego następcę wybrano Edwarda Ochaba. Podczas ł w PZPR plenum partyjnego uwidocznił się wyraźny rozłam w łonie kierownictwa PZPR. Ukształtowały się też wówczas dwie przeciwstawne orientacje, nazywane w następnych dziesięcioleciach puławską i natolińską. Nazwa pierwszej pochodziła od miejsca zamieszkania liderów tej orientacji (przy ulicy Puławskiej w Warszawie), drugiej zaś od pałacu w Natolinie, będącego miejscem spotkań urzędników partyjnych tworzących frakcję. Członkowie obu orientacji traktowali nowego sekretarza PZPR jako tymczasowego, przygotowując się do decydującego starcia. Obie też, każda na własny sposób, próbowały się odnaleźć w nowej sytuacji, jaka zapanowała w kraju od wiosny 1956 r. Puławianie dążyli do liberalizacji systemu komunistycznego, zaś natolińczycy usiłowali odwrócić uwagę społeczną od ówczesnych problemów, wzniecając nastroje antysemickie. Ożywione politycznie społeczeństwo domagało się prawa głosu w dysku¬sji nad przyszłością państwa i ogłoszenia przez sejm amnestii.
